Outline

From the days antiquity until as late as the 1940’s Nisyros has been enslaved or under siege. There were also many earthquakes and the threat of volcanoes. As a result, so much of our history has been lost. Many photos, letters and postcards have survived. This work endeavors to assemble these remaining relics from the various places where they have been discovered.

Perhaps the many offspring of our family will, in the future, be better able to know, understand and further uncover their heritage. When we started on this work over twenty years ago there was so little information available. Gradually bits and pieces have surfaced and the momentum continues to grow as others search their collections and contribute.

It is shameful not have a record of the generations and individuals of our family that have lived before. To lose the identity of the family is to grant a victory to those who enslaved Nisyros. This should not happen. These histories greatly enrich us and give us understanding in our daily lives. Surely there are sad events and tragedies that have brought pain. These are all part of who we are and need to be known and preserved.

Από τα χρόνια της αρχαιότητας έως το 1940 η Νίσυρος ήταν υπόδουλη ή τελούσε υπό πολιορκία. Αυτό, σε συνδυασμό με τους αλλεπάλληλους σεισμούς και τις απειλές ηφαιστείων που έπληξαν το νησί, είχε σαν αποτέλεσμα να χαθεί ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας του. Διασώθηκαν, ωστόσο, αρκετές φωτογραφίες, γράμματα καθώς και κάρτες. Το παρόν λεύκωμα αποτελεί μία προσπάθεια να συγκεντρωθούν τα απομεινάρια αυτά από τα διάφορα μέρη από όπου ανακαλύφτηκαν.

Έτσι οι απόγονοι της οικογένειάς μας θα μπορέσουν στο μέλλον να γνωρίσουν, να κατανοήσουν αλλά και να ανακαλύψουν περισσότερα στοιχεία για την καταγωγή τους. Όταν άρχισε να υλοποιείται η ιδέα του λευκώματος, πριν περίπου 20 χρόνια, υπήρχαν πολύ ελάχιστες διαθέσιμες πληροφορίες. Σταδιακά εμφανίστηκαν διάφορα στοιχεία και η προσπάθεια συνεχίζει να γίνεται και πιο έντονη καθώς και άλλοι ψάχνουν τις συλλογές τους και συνεισφέρουν.

Είναι κρίμα να μην τηρούμε ένα αρχείο για τις προηγούμενες γενιές και άτομα της οικογένειάς μας. Αν χάσουμε την ταυτότητα της οικογένειάς μας είναι σα να χαρίζουμε τη νίκη σε αυτούς που κατέκτησαν τη Νίσυρο. Και αυτό δεν πρέπει να γίνει. Οι ιστορικές αυτές αναδρομές

εμπλουτίζουν εμάς και τις γνώσεις μας στην καθημερινή μας ζωή. Βεβαίως υπήρξαν δυσάρεστα περιστατικά και τραγωδίες που

προκάλεσαν πόνο. Αλλά και αυτά αποτελούν μέρος της υπόστασής μας και πρέπει να γίνουν γνωστά και να διατηρηθούν στη μνήμη μας.

Anna Campanis/Theodoris before immigrating to the USA

Story told by Paul Campanis the elder

Try to imagine my mother coming up to Athens to stay in a hotel for the first time. The story is that she stood up on the bed to try to blow out the electric light. In any case she saw a lot of new things and somehow I came along in Boston to be with her. This is quite a thing.

I recently told an acquaintance that my dream would have been to be an immigrant, just to have had the experience. Alas, my life was much easier to grow up as I did amid my kin and close friends who took me in when my father died.

I would have liked the experience so I could have written about it. Life here is just too easy and to write something really good is impossible for me in such a comfortable situation. The immigrant experience would have been the thing for me.

H Άννα Καμπανή-Θεοδωρή πριν μεταναστεύσει στις ΗΠΑ

Αφηγείται ο Παύλος Καμπανής ο μεγάλος

Προσπαθήστε να φανταστείτε τη μητέρα μου όταν πήγε στην Αθήνα να μείνει σε ξενοδοχείο για πρώτη φορά. Το αστείο είναι ότι ανέβηκε στο κρεβάτι για να σβήσει φυσώντας την ηλεκτρική λάμπα! Είδε και γνώρισε πολλά καινούργια πράγματα μαζί. Κάπως έτσι βρέθηκα κι εγώ στη Βοστόνη μαζί της. Δεν είναι και λίγο!

Πρόσφατα είπα σε κάποιο γνωστό μου ότι θα ήθελα να ήμουν μετανάστης, έτσι απλά για την εμπειρία. Αλίμονο! Η ζωή μου ήταν πολύ πιο εύκολη. Μεγάλωσα ανάμεσα σε συγγενείς και κοντινούς φίλους που με πήραν κοντά τους από τότε που πέθανε ο πατέρας μου.

Ήθελα να ζήσω την εμπειρία έτσι ώστε να γράψω για αυτήν. Η ζωή εδώ είναι πολύ εύκολη και άνετη για να γράψει κανείς κάτι πραγματικά καλό. Η εμπειρία της μετανάστευσης θα σήμαινε πολλά για μένα.

The following excerpt is written by Paul Campanis (the Elder)

Uncle Franzi, or Frank is the baby brother and this means he is spoiled in a way. When he was sick and dying I spent time with him and most admired his personal pride, his sense of himself as worthwhile. He is a family man. Did not drink or run around. He was at his pastry and coffee shop too many hours a day and it spoiled his health. I feel he wasn't very happy working

like that but he still did it. Maybe he needed to pay the rent. The shop was always clean. The pastry he made was very good. Some of the time we don't realize that we are doing ourselves harm when we work too hard. The immigrants have that problem and it kills off large numbers of them.

He is my mother's brother. His brother, Theodori, was the island's pharmacist. This man was a delight to me, Niko, Anthony and Anna's father. I liked him a lot. Calliope was his sister and never married but lived with Evangelia who just passed on, another sister. So Frank was one of them. Heavy-set, very good looking. I recall he had an apartment in Athens when he left the pastry shop in Astoria. He planned to retire there. I don't recall what the place was like but he and his wife seemed happy there. When he first came to our house in Jamaica Plain, upstairs in our two rooms I recall he tore a cooked chicken apart with his hands and we were amused at the gusto with which he did it. It is funny what you remember. I liked him a lot and think of him and the time I spent with him at his apartment in Astoria, at the store there and the time in the hospital. I shaved him once at the hospital and recall he was fastidious about his appearance when I didn't shave him close enough. We really had little in common but he was my uncle and I loved him He was my blood, so to speak, and I cared about him and his family as I knew I should.

Το απόσπασμα που ακολουθεί γράφτηκε από τον Παύλο Καμπανή (το μεγάλο)

Ο θείος Φραντζής, ή Φρανκ, είναι ο μικρός αδελφός και συνεπώς λίγο καλομαθημένος. Όταν αρρώστησε και ήταν ετοιμοθάνατος πέρασα αρκετό χρόνο μαζί του και θαύμασα την προσωπική του περηφάνια, την αυτοεκτίμησή του. Είναι οικογενειάρχης. Δεν έπινε ούτε ξενοκοιτούσε. Δούλευε πολλές ώρες κάθε μέρα στο καφε-ζαχαροπλαστείο που διατηρούσε και αυτό επιβάρυνε την υγεία του. Πιστεύω ότι δεν ήθελε να δουλεύει τόσες πολλές ώρες αλλά παρόλα αυτά το έκανε. Το μαγαζί ήταν πάντα καθαρό. Τα γλυκά του ήταν πολύ καλά. Μερικές φορές δεν καταλαβαίνουμε ότι η σκληρή δουλειά βλάπτει την υγεία μας. Αυτό ήταν συνηθισμένο στους μετανάστες και σκότωσε πολλούς από αυτούς.

Είναι ο αδελφός της μητέρας μου. Ο αδελφός του ο Θεοδωρής ήταν ο φαρμακοποιός του νησιού. Ο άνθρωπος αυτός, ο πατέρας του Νίκου, του Αντώνη και της Άννας ήταν η αδυναμία μου. Τον συμπαθούσα πολύ. Η Καλλιόπη ήταν η αδελφή του, η οποία δεν παντρεύτηκε ποτέ αλλά ζούσε με την Ευαγγελία, την άλλη αδελφή. Ο Φρανκ λοιπόν ήταν ένας από αυτούς. Γεροδεμένος και πολύ εμφανίσιμος. Θυμάμαι ότι είχε ένα διαμέρισμα στην Αθήνα όταν έφυγε από το ζαχαροπλαστείο στην Αστόρια. Σκόπευε να αποσυρθεί εκεί. Δεν θυμάμαι πώς ήταν το μέρος αυτό αλλά η γυναίκα του και αυτός φαίνονταν ευτυχισμένοι εκεί. Όταν ήρθε πρώτη φορά στο σπίτι μας στο Τζαμάικα Πλέιν θυμάμαι που στα δύο δωμάτιά μας στον πάνω όροφο έκοψε στα δύο ένα ψημένο κοτόπουλο με τα χέρια του και μας εντυπωσίασε με πόσο γούστο το έκανε. Τον συμπαθούσα πολύ και νοσταλγώ τον ίδιο και το διάστημα που περάσαμε μαζί στο διαμέρισμά του στην Αστόρια, στο μαγαζί εκεί και στο νοσοκομείο. Μια φορά τον ξύρισα στο νοσοκομείο και θυμάμαι ότι αγχώθηκε με την εμφάνισή του καθώς δεν τον ξύρισα καλά. Δεν είχαμε και πολλά κοινά αλλά ήταν θείος μου και τον αγαπούσα. Ήταν αίμα μου, με λίγα λόγια, και αγαπούσα αυτόν και την οικογένειά του όπως θα έπρεπε.

John

(this excerpt by Bill Sakellaridis a Nisyrian from Mandraki)

Your uncle John was a nice man like all his other brothers. He never got married because he was waiting for his sisters first to get married. This was the old Nisyrian custom. He lived in the family home and he worked with his brothers Zacharia and Franzi in their father's bakery business. John got sick and died in the late 40's. His specialty in the bakery was making candies and he was called " Mentas " (means candy man ). The family was very religious and your grandfather Nikolaos would say the Apostles' Creed (To Pistevo) every Sunday in church. I hope this information helps you to know your family a little more.

Ιωάννης

(Το απόσπασμα αυτό γράφτηκε από το Βασίλη Σακελαρίδη, Νισυριώτη από το Μαντράκι).

Ο θείος σας ο Ιωάννης ήτανε καλός άνθρωπος όπως και όλα τα αδέλφια του. Δεν παντρεύτηκε ποτέ γιατί περίμενε πρώτα να αποκαταστήσει τις αδελφές του. Έτσι συνηθίζονταν τότε στη Νίσυρο. Ζούσε στο πατρικό του και δούλευε με τα αδέλφια του Ζαχαρία και Φραντζή στο φούρνο του πατέρα τους. Ο Ιωάννης αρρώστησε και πέθανε στα τέλη του ’40. Η ειδικότητά του στο φούρνο ήταν τα γλυκά και γι’αυτό τον φώναζαν ‘Μέντα’. Η οικογένεια ήταν πολύ θρήσκα και ο παππούς σας ο Νικόλαος έλεγε το «Πιστεύω» κάθε Κυριακή στην εκκλησία. Ελπίζω οι πληροφορίες αυτές να σας βοηθήσουν να γνωρίσετε λίγο καλύτερα την οικογένειά σας.

BOMBY'S DEPARTURE

You left, yet your words are still around

And I read them with joy and kiss your mouth

You left, yet here you are - always before me

Because you were the one to comfort and to heal me

I would tell you the sorrow within my heart

And with the first words you uttered, healed I was

You left, yet Nisyros can never believe it

Always she calls you, seeking her Bomby

She comes to me in sleep and asks me time and again

Have you written to my Bomby telling him not to forget?

And once I tell her, yes I have, she gets up and leaves

Yet if she sees me in the street, the same she will repeat.

Rice

By I. P. KAMBANIS (Bomby)

Before the icon of Christ, seen by all eyes

Inside the chancel, the incense-filled sanctuary lies

There, on his knees, he whispers his prayer to the skies,

Merciful Christ, no more do I eat rice.

And a hidden pain makes tears come to his eyes,

And from the echo of his words the holy chancel sighs,

And in his stillness, Christ

Lends him patience and an appetite for rice.

And his mournful plaint to mercy gives rise,

Dear Lord, in the village grace holds a scythe

And hunger grips people like a vice.

You know they cannot live on rice,

Place a calming hand upon the stormy seas, oh Christ,

That they might bring flour; hear the church's plight,

And how your chancel sighs,

Is it possible, oh Christ, to live on rice?

And lo, the icon of Christ begins to cry,

The oil lamp has burnt out and no longer sheds its light,

And the good Christian went on home,

And found bread and food from rice alone.

Come … Come … Come …

By Ioannis Kambanis (Bomby)

Come … Your island yearns to see the young man you have become.

You were a child when you left.

Do you remember? Or have you forgotten everything,

the pigs' beach, Piaoulios' lada?

Come my boy, come in the month of August,

during the harvesting of fruit and must.

Come. And brides, brighter than the sun and stars,

Princesses from the well-known Paliokastro,

Await with a beating heart the boat that to them will bring

From the far corners of the earth, the young man bearing a ring.

Come to the island that spreads its arms in yearning.

Kalamias' flute and Vouos' lyre welcome you with a song,

And Parthenis' white-clad mill dances on the cape.